*Της Τώνιας Σταυρινού

Στα παλιά γυμνάσια θηλέων όταν κάποια μαθήτρια φορούσε φούστα πάνω από το γόνατο την έστελναν στο γραφείο της διευθύντριας για να μετρηθεί με τη ρήγα. Η απόσταση από το γόνατο μέχρι το στρίφωμα καθόριζε και την τιμωρία. Κάπως έτσι σήμερα οι Συντεχνιακοί και το Υπουργείο αξιολογούν την Παιδεία. Με το  μέτρο. Ολόκληρη η θεώρηση της «κρίσης στην Παιδεία» βρίσκεται κάτω από το πρίσμα μιας ποσοτικής μεζούρας. Πόσα παίρνεις, πόσες ώρες δουλεύεις, πόσο κάθεσαι, πότε μπορείς να αφυπηρετήσεις, πόσες σελίδες μάθημα μπορείς να παραδώσεις σε μια διδακτική ώρα, πόσες λέξεις μπορείς να προφέρεις στο λεπτό, πόσο γρήγορο μηχανάκι είσαι; Σε ένα ανάλογο πνεύμα κρίνεται από το εκπαιδευτικό σύστημα και ο μαθητής: πόσα μπορεί να αποστηθίσει και πόσα δέκατα του 20 μπορεί να εξασφαλίσει.

Παιδιά και εκπαιδευτικοί, σαν παραφουσκωμένα κοτόπουλα κάθονται απέναντι-απέναντι, στα θρανία και στις έδρες, ενώ ο διάλογος συνεχίζεται για αυτούς, χωρίς αυτούς, σε μια εκφυλιστική βάση. «Να κάνουν ή να μην κάνουν θρησκευτικά» και να «τρώνε τις ώρες τους οι εκπαιδευτικοί σε θεατρικές παραστάσεις ή να κάνουν περισσότερες ώρες παράδοση»; Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να αξιολογούμε την ποιότητα της Παιδείας όχι το συνδικαλιστικό της άθροισμα. Για παράδειγμα, τους περιβόητους «δείκτες επάρκειας» και «δείκτες επιτυχίας» που εισήγαγε τα τελευταία τρία χρόνια το Υπουργείο σε μια ήδη βαρυφορτωμένη και ανούσια ύλη. Εντελώς αψυχολόγητα, οι φωστήρες του υπουργείου αποφάσισαν ότι τα τεράστια κενά και οι ελλείψεις θα διορθώνονταν με… περισσότερη ύλη. Για παράδειγμα στα μαθηματικά μπήκαν κεφάλαια που διδάσκονται σε πανεπιστημιακό επίπεδο (!) και στα ελληνικά μπήκε «η Θεωρία της Λογοτεχνίας» η οποία σχεδόν εμπίπτει σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Αλλά όχι, αυτά δεν τα συζητάμε.

Το ζητούμενο είναι να μπουκώσουν με ακόμη περισσότερη ύλη τα παιδιά για να γράφουν περισσότερες ώρες οι εκπαιδευτικοί ώστε να ικανοποιείται το δημόσιο λαϊκό αίσθημα ότι «δουλεύουν». Αν δηλαδή οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ώρα να πάνε στην τουαλέτα, αυτό είναι ένδειξη παραγωγικότητας και προόδου των μαθητών. Όχι πως είναι καμιά αδικημένη ομάδα εργαζομένων οι εκπαιδευτικοί, ούτε πως οι όροι εργασίας τους και κυρίως η ασφάλεια της μονιμότητας τους, είναι πράγματα που μπορεί κανείς να αγνοήσει σε ένα διάλογο για την Παιδεία. Όλη η συζήτηση, όμως, θυμίζει  αντιπερισπασμό. Να μην δούμε τις ανεπάρκειες του συστήματος που ξεκινούν από την κεφαλή, να μην πούμε για τα απανωτά λάθη και τους πειραματισμούς των τελευταίων πολλών ετών, να μείνουμε για άλλη μια φορά  σε επιχειρήματα του τύπου «κάθονται και ξύνονται όλο το καλοκαίρι».

Πηγή: Φιλελεύθερος