*Του Γιώργου Καλλινίκου

Την προχθεσινή μέρα πρέπει ο λαός να την σημειώσει ως εκείνην, που πραγματοποιήθηκε η μαζικότερη εκδήλωση διαμαρτυρίας σε αυτό τον τόπο. Με την ευχή να καταχωρηθεί σαν παρακαταθήκη και σαν φάρος μελλοντικών συμπεριφορών έναντι άδικων, αυταρχικών ή λανθασμένων πολιτικών και αποφάσεων εκ μέρους της εξουσίας. Παράλληλα, όμως, στο προσωπικό του αρχείο είναι εξίσου σημαντικό να καταχωρήσει ο καθένας και την χθεσινή ημερομηνία. Ως την ημέρα εκείνη, που σφραγίστηκε ο θεατρινισμός των πολιτικών. Και απεδείχθη πέραν πάσης αμφιβολίας ποιος είναι ο μοναδικός τους φόβος. Η οργή του λαού!

Δύο μήνες ταλανίζει την κυπριακή κοινωνία η κρίση στην Παιδεία. Δύο ολόκληρους μήνες γράφτηκαν και ειπώθηκαν ένα σωρό. Επί δύο ολόκληρους μήνες άφησαν το λαό να διχαστεί. Ανταλλάσσοντας πυρά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλοι τασσόμενοι υπέρ των εκπαιδευτικών και άλλοι μαχόμενοι με πρωτοφανές πάθος εναντίον τους. Δύο μήνες οι πλείστοι των πολιτικών παραθέριζαν. Μέχρι και ο ίδιος ο Πρόεδρος. Ασχέτως αν διακυβευόταν το άνοιγμα των σχολείων και το μέλλον των παιδιών, για το οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται.

Επί δύο μήνες, ιεραρχούσαν στην κορυφή τους εγωισμούς, τον αυταρχισμό και τον ετσιθελισμό. Ο Χαμπιαούρης να εμφανίζεται άτεγκτος ότι δεν υπάρχει περίπτωση άρσης των μέτρων. Ο Προδρόμου να κουνά επιδεικτικά το δάκτυλο στους εκπαιδευτικούς απειλώντας τους με μέτρα. Κάνοντας ταυτόχρονα, τον κάθε λογικό πολίτη να νοσταλγεί τον μετριοπαθή προκάτοχό του. Ο Αβέρωφ να παρακολουθεί από μακριά ασυγκίνητος και να μην προβαίνει στην παραμικρή εμπλοκή.

Το μήνυμα ηλίου φαεινότερον για όσους δεν εθελοτυφλούν. Θεωρούσαν ότι βρίσκονταν σε θέση ισχύος. Ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα γονάτιζαν τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών. Ότι θα αξιοποιούσαν τις κομματικές τους διασυνδέσεις με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και μέλη τους, ώστε να τους διασπούσαν και να τους αποδυνάμωναν. Θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν, προτάσσοντας λογιστικούς αριθμούς να ελέγξουν την κοινή γνώμη, που ούτως ή άλλως, εν πολλοίς, ήταν αρνητικά τοποθετημένη έναντι των προνομιούχων εκπαιδευτικών.

Όλα αυτά πήγαν περίπατο εν μια νυκτί. Ένα απόγευμα του Αυγούστου, πάνω από 10 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, αποφάσισαν να σηκώσουν το κεφάλι. Να παραδώσουν στους μαθητές τους μάθημα εκτός τάξεων. Έξω από την είσοδο του Προεδρικού. Μάθημα αξιοπρέπειας. Μάθημα αγωνιστικότητας. Μάθημα διεκδικητικότητας. Το παρέδωσαν εξαιρετικά οι αφιλότιμοι. Το μάθημα της ζωής τους. Που θα το θυμούνται σε όλη την καριέρα τους.

Ε, λοιπόν, αυτό το μάθημα ήταν τόσο πειστικό και τόσο αποτελεσματικό, ώστε άλλαξε από χθες το πρωί, άρδην την επικρατούσα εικόνα. Έσπευσαν όλοι να μεσολαβήσουν. Να αναζητήσουν τρόπους άρσης του αδιεξόδου. Να συμβιβάσουν τις δύο πλευρές ώστε να εισέλθουν σε διάλογο εφ όλης της ύλης. Αναζητώντας όχι μια απλή λογιστική πράξη όπως ήθελε η Κυβέρνηση, αλλά ολική μεταρρύθμιση στην Παιδεία. Με ζητούμενο την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Μεσολαβητική πρόταση ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Μεσολαβητική πρόταση ο Δημήτρης Συλλούρης. Μεσολαβητική πρόταση τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μεσολαβητική πρόταση (ανακοίνωση 16 σημείων) και η Προεδρία της Δημοκρατίας. Πότε; Μια ημέρα μετά το ηχηρότατο μήνυμα, που απέστειλαν 10 χιλιάδες εκπαιδευτικοί. Βλέπετε είναι πολλές οι ψήφοι. Είναι και των οικογενειών και φίλων και των κουμπάρων τους… Η επισφράγιση της γελοιότητας. Και του συμφεροντολογισμού.

Δύο μήνες δεν μεσολαβούσαν. Δύο μήνες δεν συγκινούνταν. Δύο μήνες δεν κατέβαιναν από το λόφο της αλαζονείας. Αίφνης, όλοι είχαν ιδέες. Όλοι αισθάνθηκαν την ανάγκη. Όλοι ανταγωνίζονταν να παραμερίσουν τους εγωισμούς. Αυτοί είναι οι πολιτικοί. Σημειώστε την ημερομηνία.

Όλοι εκτός από έναν. Τον Χαμπιαούρη. Αυτός ήταν η εξαίρεση. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την ανεπάρκειά του. Αδυνατούσε ακόμη και χθες να συλλάβει το μήνυμα. Κατηγορηματικός στις δηλώσεις του. Αν αποσυρθούν οι προτάσεις της κυβέρνησης δεν ανοίγουν τα σχολεία. Θα υπάρξει μεγάλη αναστάστωση. Άνθρωπέ μου, αν δεν συμβιβαστείς η ανωμαλία στα σχολεία θα είναι διαρκείας. Ακόμη να το καταλάβεις; Άσε, που εμπειρότατοι πρώην εκπαιδευτικοί σε άδειασαν. Η πρώην διευθύντρια Μέσης Εκπαίδευσης Ζήνα Πουλλή σε χθεσινή ανάρτησή της γράφει: «Γνωρίζοντας πολύ καλά τη διαδικασία στελέχωσης, ειδικά της Μέσης Εκπαίδευσης, θα ήθελα να αναφέρω ότι είναι μεν δύσκολο αλλά κατορθωτό, ένα έμπειρο επιτελείο να κάμει τις απαραίτητες αλλαγές μέσα σε 8 μέρες ώστε να μπορέσουν τα σχολεία να λειτουργήσουν κανονικά. Εκείνο που χρειάζεται είναι βούληση».

Το μέγα θέμα εστιάζεται, ωστόσο, στην πρόταση του Αβέρωφ Νεοφύτου. Επαναφορά των προτάσεων της 23ης Αυγούστου. Και φυσικά η Κυβέρνηση το υιοθετεί. Σοβαρομιλάτε κύριοι; Τους ζητάτε να αποδεχθούν τις προτάσεις που πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων γιατί ήταν ξεκάθαρα μια προσπάθεια εξαγοράς τους; Έλεος! Και αναμένετε να την αποδεχθούν; Ούτε και τώρα έχετε καταλάβει; Αν πραγματικά θέλετε συμβιβασμό και ομαλή έναρξη της σχολικής χρονιάς, άστε τους εγωισμούς και τις αστείους ισχυρισμούς Χαμπιαούρη. Μία λύση υπάρχει. Αναστολή των όποιων μέτρων και από τις δύο πλευρές και έναρξη θεσμικού διαλόγου! Τελεία!

Την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές, το οργιώδες παρασκήνιο βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη. Σίγουρα θα συνεχιστεί και σήμερα. Εκείνο, όμως, που είναι πλέον αδιαμφισβήτητο, είναι ότι έχει καταδειχθεί τι τρέμουν οι πολιτικοί. Την οργή του λαού!

Πηγή: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ