Όπως έχουν δηλώσει οι εκπρόσωποι των Εκπαιδευτικών Οργανώσεων, την τελική τους απόφαση θα την ανακοινώσουν την προσεχή Δευτέρα. Είναι προφανές ότι στις ηγεσίες των Εκπαιδευτικών Οργανώσεων ασκήθηκαν έντονες πιέσεις και ασφυκτικό πρέσιγκ από πλευράς Κυβέρνησης, προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι της δικής τους αποτυχίας.

Ανεξάρτητα αν τελικά οι Εκπαιδευτικές Οργανώσεις αποδεχθούν τη νέα πρόταση της Κυβέρνησης ή όχι, στη ζυγαριά του αποτελέσματος σαφέστατα χαμένη είναι η Κυβέρνηση, ο αρμόδιος Υπουργός Παιδείας και ασφαλώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ενώ αρχικά “αποφάσισαν και διέταξαν” μονομερώς τα συγκεκριμένα μέτρα μέσω της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου της 4ης Ιουλίου, ακολούθησαν επί 2 μήνες την τακτική της σπίλωσης και του εξευτελισμού της συγκεκριμένης επαγγελματικής ομάδας, θεωρώντας ότι θα έχουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους.

Προφανώς όμως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, αφού οι Εκπαιδευτικοί βγήκαν στην αντεπίθεση, κατέκλυσαν τους δρόμους της Λευκωσίας, πλημμύρισαν το διαδίκτυο με αναρτήσεις και επιχειρήματα και ανέδειξαν τη γύμνια του βασιλιά Χαμπιαούρη. Ο οποίος στο τέλος απέμεινε μάλιστα και τόσο εκτεθειμένος που αποφασίστηκε να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους η Ζέτα και ο Καδής!

Ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή η αντίσταση των Εκπαιδευτικών στην κυβερνητική ασυδοσία θα έφτανε στα όριά της. Η Κυβέρνηση μέσα από σωρεία αντιφάσεων, προχώρησε σε τελικά σε σημαντικές υπαναχωρήσεις από τις αρχικές της θέσεις, επιβεβαιώνοντας ότι η αρχική της απόφαση ήταν εντελώς λανθασμένη, αλλά και ότι αν είχε προηγηθεί ο θεσμικός διάλογος που απαιτείται, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί πολύ νωρίτερα.

Ανεξαρτήτως λοιπόν αν τελικά οι Εκπαιδευτικοί αποδεχθούν την κυβερνητική πρόταση ή όχι τη Δευτέρα, η Κυβέρνηση εξέρχεται λαβωμένη από αυτή τη μάχη και εύλογα δημιουργείται στην κοινή γνώμη το μείζον ερώτημα: “Αν για ένα σχετικά απλό ζήτημα χρειάστηκε τόσο χρόνο, κόπο, συναντήσεις, παρασκήνιο κλπ, πώς θα διαχειριστεί τα πιο σοβαρά και πολύπλοκα;”